ปาย-เชียงใหม่

23.2.12 – 27.2.12

ได้ยินชื่อเสียงของปายมานาน ทั้งด้านดีและแย่ จังหวะปิดเทอมพอดี แค่อาทิตย์เดียวนี่แหละ ชิงลาพักร้อนรอเลย แต่ก่อนไปก็งานงอกนิดหน่อย เพราะว่ารายงานกลุ่มยังไม่เสร็จกันเลย แต่ทำยังไงได้ จองทุกอย่างไว้หมดแล้ว

ออกเดินทางจากกทมคืนวันพุธด้วยรถทัวร์นครชัยแอร์ ชั้น Gold Class ที่นั่งใหญ่นั่งสบายพอควรแต่ว่าจริงๆ แล้วจะจอง First Class แต่รอบ 20.30 วันนั้นเต็ม กะว่าจะไปถึงเช้ามืดแล้วต่อรถขึ้นปายเลย ก็เลยต้องเอารอบต่อไปแบบไม่มีทางเลือก

ถึงสถานีขนส่งอาเขตที่เชียงใหม่ประมาณ 6.20 ลงรถไปหาซื้อตั๋วต่อไปปาย เจ้าหน้าที่บอกว่ามีรถตู้รอบ 6.30 เหลือ 2 ที่พอดี แต่เป็นที่นั่งท้ายรถ ก็เลยขอบาย ไม่อยากเสี่ยงเพราะเค้าล่ำลือกันเรื่องโค้งและการเมารถกันมาก เลยถามกลับไปว่ามีรอบไหนที่มีที่นั่งข้างหน้าบ้าง สรุปมาเจอที่มินิบัสรอบ 7 โมงเช้า ด้วยระยะทาง รวมถึงเส้นทางที่คดเคี้ยวแล้ว น่าจะเหมาะกับขนาดรถแบบมินิบัสมากกว่า ครั้นจะขึ้นรถส้มไปกับพี่น้องชาวเขาก็กลัวจะทนกลิ่นสารพัดจากสัมภาระทั้งหลายไม่ไหว แต่พอเดินทางจริงๆ กลับคิดว่าโค้งมันไม่ได้น่ากลัวแบบที่เค้าล่ำลือกันเลย ผ่านมาได้แบบงงๆ แต่ทำให้รู้ว่าฤทธิ์ยาแก้เมาเนี่ยมันหลับได้หลอนมาก แบบว่าตื่นมาช่วงพักครึ่งทางแล้วหลับต่อได้อีกรอบ น่ากลัวพอๆ กับยาแก้แพ้ลดน้ำมูกบางยี่ห้อเลย

พอถึงปายก็ไปเช่ารถมอเตอร์ไซต์แว้นไปเที่ยวตามที่ต่างๆ เจออะไรแปลกๆ หลายอย่าง ขอสรุปเป็นข้อๆ

• ค่าเช่ารถมอเตอร์ไซต์ถูกกว่าที่เชียงใหม่ เท่าตัว ที่ปายเช่า scoopy-i 140/วัน แต่ที่เชียงใหม่ 250/วัน
• scoopy-i ประหยัดน้ำมันกว่า Fino ที่้เช่าที่เชียงใหม่เยอะเลย (แต่ไม่แน่ใจว่าเพราะทางที่เชียงใหม่ส่วนใหญ่จะเน้นขึ้นดอยด้วยหรือเปล่า รอบหน้าต้องหา scoopy-i มาเทสในเชียงใหม่ให้ได้)
• น้ำตกหมอแปง ระหว่างทางจะผ่านบ้านชาวไทยใหญ่ ระหว่างผ่านหมู่บ้านสันติธรรมจนถึงก่อนน้ำตก จะมีชาวเขามากวักมือเรียกนักท่องเที่ยวเข้าไปสูบฝิ่น ตอนแรกไม่รู้แต่ขากลับเห็นโบกมือเรียก นึกว่าขับไปผิดทาง กำลังจะวกรถกลับ เจอชาวบ้านโผล่หน้ามายกมือชูสองนิ้วทำท่าเหมือนสูบบุหรี่ก็เลยถึงบางอ้อ
• วันสุดท้ายก่อนกลับหาตั๋วรถที่มีที่นั่งข้างหน้าไม่ได้ ได้เร็วสุดรอบเที่ยง ไหนๆ รถที่เช่ามาก็ยังไม่ครบ ก็เลยขี่ไปบ่อน้ำพุร้อนท่าปายดูซะหน่อย ไปถึงประมาณ 9 โมงเช้าคนยังไม่เยอะ เจอฝรั่งกับคนไทย 7-8 คน กำลังแช่น้ำแร่ร้อนๆ ควันฉุยอยู่ ได้บรรยากาศธรรมชาติมาก น่าเสียดายที่ไม่ได้เตรียมอะไรมาก็เลยทำได้แค่นั่งแช่แค่เท้า อากาศเย็นๆช่วงเช้าแบบนี้ถ้าได้แช่ทั้งตัวจะสุดยอดมาก พอขากลับช่วงสายๆ เดินสวนกับกลุ่มคนไทยที่เริ่มทยอยมากันเยอะ เสียงดังเอะอะ รู้สึกโชคดีขึ้นมาทันทีที่มาแต่เช้า
• ที่ถนนคนเดินปาย ที่ประทับใจก็คงเป็นร้านโปสการ์ดของ Jack Sparrow เจ้าของร้านแกคงชอบมาก ถึงกับลุกขึ้นมาแต่งครอสซะเหมือน แล้วไปถ่ายรูปตัวเองตามสถานที่ต่างๆ มาขาย
• นอกนั้นที่เหลือก็เหมือนเป็นที่เที่ยวสไตล์ทัวร์ริสต์น่าเบื่อไปหน่อย
• บรรยากาศแบบปาย เหมาะกับการไปอยู่นานๆ ใช้เวลาไปเรื่อยๆ มากกว่า เสียดายที่มีเวลาน้อยไปหน่อย

ก่อนกลับกทม. แวะเชียงใหม่ไปตำหนักภูพิงราชนิเวศ จำได้ว่าเคยมาตอนเด็กๆ แต่จำไม่ได้แล้วว่าเป็นยังไง 555+ ดอกไม้สวยดี มีเจ้าหน้าที่ยืนเฝ้าเต็มไปหมด ทำให้ต้องมีพักเที่ยง ขาเดินกลับออกมางงว่าทำไมมีคนมาเข้าดูเพิ่มเลยเหรอ สรุปปิดให้เจ้าหน้าที่หาข้าวกินนี่เอง ตอนเย็นแวะถนนคนเดิน ช่วงแรกๆ ก็ตื่นตาตื่นใจ เจออะไรแปลกๆ แต่พอเดินผ่านไปได้สักนิด กลับรู้สึกสะอิดสะเอียด หัตถกรรมโรงงาน คือมันก๊อบกันมั่วไปหมด จนไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนสร้างสรรค์ผลงานนั้นเป็นคนแรก ถ้าเชียงใหม่อยากให้กลายเป็นเมืองที่มีแต่ความคิดสร้างสรร ก็ไม่ควรจะเปิดให้ใครมาขายของบนถนนคนเดินแบบนี้ได้ จริงๆแล้วถ้าเดินทะลุประตูเมืองท่าแพไปอีกหน่อย ก็เจอไนซ์บาร์ซา ที่ขายของคล้ายๆกันแล้ว จะปิดถนนมาเปิดไนซ์บาร์ซาสาขา 2 กันอีกทำไมก็ไม่รู้ สิ่งที่ควรทำคือทำให้มันเป็นออริจินัลให้มากขึ้นต่างหาก สนับสนุนให้คนคิดอะไรใหม่ๆ มาขาย มาดูมาชม ไม่ใช้อะไรฮิตก๊อปปี้แล้วขายกันทั้งตลาด แล้วใครมันจะอยากไปสร้างสรรให้คนอื่นก๊อปปี้กันเล่า